,,სარკე”, შალვა რამიშვილი: -თეა წულუკიანი ჩემი ნათესავია. ბებიაჩემი და ბაბუამისი და-ძმანი იყვნენ. საუკეთესო იუსტიციის მინისტრია, რომელიც გვყოლია. სააკაშვილის მთავრობაში ქალებს რა თვისებაც ჰქონდათ და რითაც უცაბედად ხვდებოდნენ ,,ოლიმპოზე”, ახალი მთავრობის ქალებს ის არ აქვთ და კარგია, რომ არ აქვთ. მიშას თოჯინებად ჰყავდა ქობალია და კალმახელიძე… არაფრის აზრზე არ იყვნენ. ვიზუალიზმის, ფასადების, გამჭვირვალე შენობების დრო წავიდა… […]
,,სარკე”, თემურ წიკლაური მეულღეზე, ლილი ზღვაურზე: -ჩემი და ლილის ურთიერთობა დაიწყო ნაცნობობით, მერე კი სხვა ფაზაში გადავიდა, სულიერ და ფიზიკურ მხარეს შეეხო, შემდეგ _ კიდევ სხვა ხარისხში. ჩვენ ეს წლები გავატარეთ როგორც ლხინში, ასევე ჭირში. ჩვენი შვილის დაკარგვამ უზარმაზარი დაღი დაასვა ჩვენს ცხოვრებას, უფრო შეადუღაბა და უფრო საჭირო გახადა ჩვენი ერთად ყოფნა. ჩვენი ყოფა არ […]
პოეტმა ტარიელ ხარხელაურმა თავისი ცხოვრების გზას ჟურნალ „სარკესთან“ ერთად გადაავლო თვალი და გაიხსენა მძიმე პერიოდი, როდესაც მეუღლის მხარდაჭერა მისთვის გადამწყვეტი აღმოჩნდა, როცა მისი შვილი, ბექა მოკლეს. -მე არ დამისვამს ღმერთისთვის კითხვა: „რისთვის?“. ჩემი თავი გადავამოწმე და ჩავუღრმავდი, იქნებ, მე დავუშვი სადმე შეცდომა. ხელჩასაჭიდი ვერაფერი ვიპოვე და წინაპრებს გადავწვდი. პაპების თაობაზე პასუხისმგებელი ვერ გავხდი, რადგან შორეული […]
საქართველოს პირველი პრეზიდენტის, ზვიად გამსახურდიას ვაჟის, ცოტნე გამსახურდიას მეუღლე ანა ჯაბაური გერმანიის კლინიკაში გადღებულ ფოტოს ავრცელებს და წერს: ,,საავადმყოფოებში ერთწლიანი ,,გამოკეტილობის’’, ტოტალური გერმანული ,,ლოქდაუნის’’, საყოველთაო პამდემიური ისტერიისა და მუდმივად ურთულესი სიძნეელეების გადალახვის ფონზე, მგონი, არაგვიშავს მადლობა კლინიკის ადმინისტრაციას ცოტნეს პოზიტიური განწყობის შენარჩუნებისთვის, გამონაკლისის სახით მასთან ჩემი 24 საათიან რეჟიმში ყოფნის დაშვებით”. ანა ჯაბაურმა ცოტა ხნის […]
,,სარკე”, მედეა ჩახავა: ,,არაფერსაც არ ვნანობ. ქართველ ქალებს უყვართ ხოლმე იმით ტრაბახი, რომ ცხოვრებაში ერთხელ უყვარდათ. საერთოდ, ადამიანს როცა გიყვარს, გგონია, რომ ახლა გიყვარს და წინათ ასე არავინ გყვარებია. ეს აუცილებლად ინტიმურ სიახლოვეს არ გულისხმობს. დეტალურად როგორ და რა იყო, ეს ძალიან ჩემია. რატომ უნდა ,,გავაბაზრო?”. ორივე გარდაიცვალა. რამხელა გულისტკივილი და ჭრილობა მოჰყვა ამას ჩემს […]
მარიამი მარტოხელაა და თავის პრობლემებზე “სარკესთან” საუბრობს. – აქტიური ქალის პირადი ცხოვრება რატომ ვერ აეწყო? – შინაურები მეუბნებიან, წუნია ხარო. ფიქრობენ, რომ ამიტომაც ვერ შევქმენი ოჯახი. იქნებ ასეცაა, მაგრამ ხომ უნდა შეგხვდეს სათანადო ადამიანი, ვისთანაც დაოჯახებას გადაწყვეტ? რატომღაც უმეტესად ისეთი კაცები მხვდებოდნენ, ღიპზე რომ იდგამენ ღვინის ჭიქას და ეს ვაჟკაცობა ჰგონიათ… არ შემიძლია კაცის სმის […]
გზაზე კაფანდარა გოგო ისე მიდიოდა, მიწაზე ფეხს არ აბიჯებდა, საოცარ სიმსუბუქეს გრძნობდა, თითქოს ჰაერში დაფრინავდა. ქუჩის მეორე მხარეს ნაცნობ მზერას წააწყდა. ეს მისი დედის თვალები იყო. გოგომ ხელი აუწია და მისკენ წავიდა. ქალს თვალები ცრემლიანი ჰქონდა, ხოლო გული – სევდით სავსე, მაგრამ შვილს რომ რაიმე შეემჩნია, ამას არ დაუშვებდა. ის კაფანდარა გოგო მე ვარ, 16 […]
29 წლის ვიყავი, ცოლი რომ შევირთე. მართალია, გარიგებით ვიქორწინე, მაგრამ მეუღლე მიყვარდა. დავინახე თუ არა, მომეწონა, მეგონა, რომ ჩემ მიმართ იგივე გრძნობები ექნებოდა, მაგრამ ასე არ მოხდა. შვილების გაზრდაში მე გაცილებით დიდი წვლილი მიმიძღვის, ვიდრე მას. ჩვენს გოგონებს ძალიან ვუყვარვარ. ბავშვებმა იმიტომ გამომარჩიეს, რომ მათზე ვზრუნავდი, ჩემი ცოლი მუსიკის მასწავლებელი იყო და მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, […]
ხმელი ფოთლების კორიანტელმა ბინდმორეულ ქუჩას რამდენჯერმე გადაუარა. ქარი გაბრაზებული ეხეთქებოდა ხის დარაბებს და ფერდაკარგულ კარს გზიდან ახვეტილ მტვერს აყრიდა. ქუჩაში მხოლოდ ერთი, ხელგაწვდილი მამაკაცი იდგა. შავი სათვალე ნახევრად უფარავდა სახეს, თითქოს ვერც ქარს გრძნობდა და ვერც წვიმით გალუმპულ ქურთუკს. კაცი შორიდან ქანდაკებას ჰგავდა. დიდი დრო გავიდა, სანამ ქუჩაში ადამიანი გამოჩნდა. გოგონა იყო. მამაკაცი წელში ოდნავ […]
“ეს არ ვიცი, რა არის ჩემთვის… რაღაც სხვა ემოციაა. ჩემი საყვარელი მხატვარია ირმა კუსიანი, რომელსაც ვთხოვე ჩემი და ნუცას პორტრეტის დახატვა. ოღონდ მინდოდა, ამ ნახატზე ერთად ვყოფილიყავით და არ მინდოდა, რომ ნუცა წარსულში ყოფილიყო და, რომ ვუყურებ, ასე მგონია, ჩემი შვილი სახლშია. ამ სურათის წინ ჯდომა ჩემთვის კატასტროფაა, მაგრამ ვზივარ და ვუყურებ, რადგან ჩემი ცხოვრება […]