თამაზ ელიზბარაშვილი: “ქართველმა ექიმებმა ნევროზზე მიმკურნალეს და თურმე კიბო მქონია”

თამაზ ელიზბარაშვილი: "ქართველმა ექიმებმა ნევროზზე მიმკურნალეს  და თურმე კიბო მქონია"რუსუდან ადვაძე, სარკე

ცნობილ ბიზნესმენს, ცხოველთა თავშესაფრის მეპატრონეს, თამაზ ელიზბარაშვილს, ცხოვრებაში ურთულესი პერიოდი უდგას, მაგრამ სჯერა, რომ მას გადალახავს, თავისი მებრძოლი ხასიათის იმედი აქვს. გამოცდაზე, რომლის წინაშეც ის განგებამ დააყენა, თამაზ ელიზბარაშვილი “სარკესთან” საუბრობს.

ექიმებმა ფარისებრი ჯირკვლის სიმსივნის დიაგნოზი დაუსვეს. ჩივილები, რაც ავთვისებიან სიმსივნეზე მიუთითებდა, ბევრად ადრე დაიწყო, ვიდრე დიაგნოზი გახდებოდა ცნობილი, მაგრამ ექიმები ვერ მიხვდნენ, რასთან ჰქონდათ საქმე და წელიწადზე მეტი ხნის განმავლობაში ნევროზზე მკურნალობდნენ. მედიკამენტებმა რომ შედეგი არ გამოიღო, სხვა ექიმს მიაკითხა…

თამაზ ელიზბარაშვილი:

– სანამ დიაგნოზს დამისვამდნენ, წელიწადითა და ორი თვით ადრე ოფლიანობა, სისუსტე და უძილობა დამეწყო. ცნობილ ნევროპათოლოგთან მივედი, რომელთანაც დიდი ხნით ადრე ეწერებიან და ნაცნობობით ხვდებიან. ერთი პერიოდი საქართველოს პატრიარქის ექიმიც იყო. პატივი დამდო და მიმიღო. გამსინჯა, ჩაქუჩი მირტყა და მითხრა, ჩემი პაციენტი ხარო. წამლები გამომიწერა და ნევროზზე დამიწყო მკურნალობა. მისი გამოწერილი წამალი 4 თვე ვყლაპე.

მერე ერთმა ნათესავმა მირჩია, ფსიქოთერაპევტთან მიდი, იქნებ ის დაგეხმაროს, ცხოველთა თავშესაფარში ამდენ უბედურებას უყურებ და ალბათ შენზე მოქმედებსო. თავშესაფარში უამრავი ტრავმირებული, დასახიჩრებული ცხოველი შემოდის, ზოგი თოფით არის დაჭრილი, ზოგს დანა აქვს ჩარტყმული, ზოგს მანქანა ეჯახება, ხალხი ხაფანგებს უგებს… ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, ჩემს ფსიქიკაზე მოქმედებს.

ძალიან ცნობილ ფსიქოთერაპევტთან მივედი. მითხრა, ნევროპათოლოგთან რა გინდოდა, ჩემი პაციენტი ხარო. 6 თვე მან გამჭყიპა წამლებით.

მერე ისე მოხდა, რომ კოტე მარდალეიშვილთან ერთად გავხსენით დიაგნოსტიკური ცენტრი, რომლის ერთ-ერთი მფლობელიც მე ვარ. კლინიკა უახლესი აპარატურით აღვჭურვეთ. ჩემივე კლინიკაში მივედი და ვუთხარი, მიშველეთ, ვკვდები, სად არ ვიყავი, წამლები მასვეს, მაგრამ არაფერი მშველის-მეთქი. მაშინვე ფარისებურ ჯირკვალზე გამიკეთეს ექოსკოპია და დაადგინეს, რომ 15 მილიმეტრიანი კვანძი მქონდა.

ექოსკოპისტს ისეთი რეაქცია ჰქონდა, ვკითხე, ხომ არ ვკვდები-მეთქი. სასწრაფოდ გამიკეთეს ბიოფსია, რომ ენახათ, კვანძი ავთვისებიანი იყო თუ არა. მარდალეიშვილს კლინიკაში გამაგზავნეს და იქ მალევე დამისვეს დიაგნოზი – ეს იყო კარცინომა, ავთვისებიანი სიმსივნე და სასწრაფო ოპერაცია მჭირდებოდა.

კოტემ მითხრა, მე გაგიკეთებო, მაგრამ ავსტრიაში ვარჩიე წასვლა, სადაც ჩემი მეგობარი ცხოვრობს. იქ 12 სექტემბერს გამიკეთეს ოპერაცია. ფარისებურ ჯირკვალს მიაყოლეს კიდევ 9 ლიმფური ჯირკვალი, სადაც მეტასტაზები იყო გასული და ქიმია დამინიშნეს. ამ პროცედურას რადიოაქტიური იოდის თერაპია ჰქვია და იმისთვის იყო საჭირო, რომ მეტასტაზები არ გავრცელებულიყო.

– ეს პროცედურაც ავსტრიაში ჩაიტარეთ?

– არა, საქართველოში, სხივური მედიცინის ცენტრში. რადიოაქტიური იოდი იქ დავლიე. ამ იოდს რომ სვამ, 21 დღე კარანტინში, ჩაკეტილ მდგომარეობაში უნდა იყო და არ უნდა გქონდეს კომუნიკაცია ხალხთან, რადგან რადიაციის მატარებელი ხარ და შეიძლება ჯანმრთელი ადამიანი დააავადო. თუ ეს შეთანხმება დაარღვიე, სისხლის სამართლის დამნაშავე ხდები. ხელი მომაწერინეს, რომ კანონი არ დამერღვია. ამას როგორ ვიზამდი, სხვებს როგორ დავაზარალებდი?!

ერთოთახიანი ბინა მაქვს ცალკე და 21 დღე იქ ვიყავი გამოკეტილი, არავისთან მქონდა კავშირი, გარესამყაროსთან მხოლოდ ტელეფონით და ინტერნეტით მქონდა ურთიერთობა. იცით, საჭმელი როგორ მოჰქონდათ? სადარბაზოში მაგიდა დავდგი. შეკვეთას მივცემდი და ვეტყოდი, მოიტანეთ, მაგიდაზე დადეთ და ფულიც იქ იდება-მეთქი.

იმედია, ამ პროცედურის გამეორება აღარ დამჭირდება. თვეში ერთხელ სისხლის ანალიზს მიკეთებენ. მე მებრძოლი ვარ, უამრავი სირთულე შემხვედრია ცხოვრებაში და გადამილახავს. ამასაც გადავლახავ, დედას ვუტირებ!

ოპერაცია ისე არ გამიჭირდა, ამ ქიმიურმა წამალმა დამანგრია. ყოველდღე ფრჩხილები მქონდა დასაჭრელი, საოცარი სისწრაფით იზრდებოდა. ფეხები საშინლად დამისივდა. დავლასლასებდი, ფეხზე ვერ ვდგებოდი. დღე-ღამეში 16 საათი მეძინა. ყურთან ზარბაზანი რომ გაგესროლათ, ვერ გამაღვიძებდით.

21 დღე რომ გავიდა, ფეხები მაინც დასიებული მქონდა. ექიმი მეუბნებოდა, დაგიცხრებაო. მე კი გარეთ გავლა და სიარული მინდოდა, მაგრამ ფეხსაცმელს ვერ ვიცვამდი. როგორც იქნა, დაცხრა. ყველაფერი გამოვცადე, რაც ამ ავადმყოფობას ახასიათებს.

ახლა მორიგი ანალიზის ასაღებად ვემზადები, რომ არაფერი გაიპაროს. ავსტრიული ჰაიდლაინის მიხედვით, 3 თვის მერე უნდა ჩამიტარდეს გამოკვლევა, შემდეგ – 6 თვის მერე. ვემზადები, რომ კიბო დავამარცხო და აუცილებლად მეტყვიან, დაამარცხეო.

– ექიმების დაუდევრობა რომ არა, ბევრად უკეთესი მდგომარეობა გექნებოდათ?

– დიახ, რადგან ქართველმა ექიმებმა წელიწადი და 2 თვე დამაკარგვინეს! ამ პერიოდში, რა თქმა უნდა, სიმსივნე გაიზარდა. როცა სიმპტომები გამიჩნდა, სიმსივნე ალბათ 1 მილიმეტრი იყო. ვინმეს მაშინვე რომ ენდოკრინოლოგთან გავეგზავნე, შეიძლებოდა ოპერაცია საერთოდ არ დამჭირვებოდა. პაციენტებს ხელს ჩასჭიდებენ და თავიანთი შემოსავლის წყაროდ გახდიან ხოლმე! ექიმის მოვალეობა, პირველ რიგში, ის უნდა იყოს, რომ სწორი დიაგნოზი დასვას ან, მისი პაციენტი თუ არ ხარ, გითხრას.

ერთი მაინც ეთქვა, ეს სიმპტომები ჩიყვმაც იცის და გადაამოწმეო. სისხლის საერთო ანალიზიც კი არ გაუკეთებია, მხოლოდ ჩაქუჩი მირტყა. ფსიქოთერაპევტმა კი მომაყოლა, რაზე ვნერვიულობდი და რა პრობლემები მქონდა ცხოვრებაში.

ერთმა ფსიქოლოგმა მითხრა, ასეთ პრობლემებს გერმანული მეთოდით ვმკურნალობო. სერიალ “ჩემი ცოლის დაქალებში” რომ არზამასცევაა, ფსიქოლოგი, ზუსტად ისეთ სიტუაციაში ვიყავი. ნახევარ საათში 150 ლარს ითხოვდა და დღეგამოშვებით უნდა მევლო ნახევარი წელი. თავისი ჭკუით, ხელში ჩამიგდო. მარწმუნებდა, ლაპარაკით ვკურნავო.

– იქაც იარეთ 6 თვე?

– არა. ერთხელ რომ მივედი, მივხვდი, საქმე ექიმთან კი არა, ფულზე დახარბებულ შარლატანთან მქონდა.

– როგორც ვიცი, ჯანსაღი ცხოვრების წესს მისდევთ – სიგარეტს არ ეწევით, ალკოჰოლს არ იღებთ, ნარკოტიკს არ ეკარებით, ვარჯიშობთ… რას ამბობენ ექიმები, რამ გამოიწვია ეს დაავადება?

– ცხოვრებაში არც სიგარეტი მომიწევია და არც “პლანი”. ალკოჰოლი შეიძლება ახალ წელს დამელია და ისიც მხოლოდ 3 ჭიქა. მთელი ცხოვრება ვვარჯიშობ. ისე არ გამოვიდეს, რომ ხალხს მოვუწოდებ, დალიონ და ნარკოტიკი მიიღონ, მაგრამ მე ასე ვცხოვრობდი.

მამაკაცი ვარ და ქალი მიყვარდა და ამის გამო თუ კიბო უნდა დაემართოს კაცს, მაშინ ვერ ყოფილა საქმე კარგად. ალბათ რაიმე ცოდვა მქონდა და ამით დამსაჯა ღმერთმა. მადლობელი ვარ, რომ დამსაჯა. აწი უფრო ნაკლებ ცოდვას ჩავიდენ.

ავსტრიელ ექიმს რომ ვკითხე, რისგან გამიჩნდა-მეთქი, გაიცინა, ეგ რომ ვიცოდეთ, წამალიც გვექნებოდაო.

– რამდენჯერმე ციხეში იჯექით, ძალიან ემოციურიც ხართ. ყველაფერი ნერვულ სისტემასთან არის დაკავშირებული…

– დიახ, რამდენჯერმე დავიწყე ცხოვრება თავიდან. ალბათ სწორედ ემოციური ფონი გახდა ჩემი დაავადების მიზეზი. ჯერ კიდევ შევარდნაძემ დამიჭირა მაშინ, როცა კონტრაბანდისტებს და ქურდებს ვებრძოდი და მართალი კაცი ციხეში ჩამსვეს.

უდანაშაულო რომ ხარ, ციხეში ინერვიულებ, აბა, რა იქნება?! თან ფაქტობრივად ნულზე დამსვეს. მაშინ ყველაფერი, რაც ნაშოვნი მქონდა, დავკარგე. ციხიდან გამოსული, ღვთის წყალობით, ისევ დავდექი ფეხზე. მეორედ სააკაშვილმა დამიჭირა და არამხოლოდ მე, მთელი ჩემი ოჯახი. გირაოთი მოვახერხე გამოსვლა, საპროცესო შეთანხმებაზე უარი ვთქვი. მაშინაც, ბუნებრივია, ვინერვიულე. 6 მილიონი გადავიხადე გირაო და ბიზნესი გამიჩერდა.

იძულებული გავხდი, სანამ ყველაფერი გაირკვეოდა, ბიზნესიდან წავსულიყავი. ჩემი სიმართლის დამტკიცებას 8 წელი მოვანდომე. უკვე მოსული იყო “ოცნების” ხელისუფლება და მათ პირობებში კიდევ 6 წელი დამჭირდა უდანაშაულობის დასამტკიცებლად. ყველაზე ამაზრზენი კი ის იყო, რომ პროკურატურის ნაძირალა თანამშრომელმა დამიბარა და მითხრა, თუ გინდა, შენი საქმე დროზე მორჩეს სასამართლოში, ფული გადაიხადეო და მილიონი მომთხოვა.

ამ საკითხზე მაშინ პრესკონფერენციაც მოვაწყვე და, რასაკვირველია, უარი ვთქვი ფულის გადახდაზე. “ოცნებამ”, სამართლიანობის აღდგენის მაგივრად, გვერდით დაიყენა ის ადამიანები, რომლებიც სააკაშვილს ერთ ადგილას უძვრებოდნენ. ეს ვაზელინწასმული ადამიანები გვებრძოდნენ. სწორედ ესენი ხრავენ დღესაც ქვეყანას.

როგორ შეიძლება ყველა მოწვევის პარლამენტის დეპუტატი იყო?! მხოლოდ საკუთარ ჯიბეზე ფიქრობენ და ხალხი ფეხებზე ჰკიდიათ! ეს ამბები როგორ არ არის სანერვიულო?! კიბოს ალბათ სწორედ ნერვიულობა აჩენს.

მე სხვა სამშობლო არ მაქვს! ქვეყნის კეთილდღეობა მე, როგორც ბიზნესმენს, ჟანგბადივით მჭირდება, რადგან, როცა ქვეყანაში ბევრი წარმატებული ადამიანია, შენი ბიზნესიც წარმატებულია. ჭაობისკენ მივექანებით.

– ახლა რა ბიზნესს ფლობთ?

– რესტორანი მაქვს, დიაგნოსტიკური კლინიკა, პატარა სავაჭრო ობიექტებიც, უძრავ ქონებასაც ვფლობ… მოკლედ, თავსაც ვინახავ, ძაღლებსაც და ცოლ-შვილსაც.

– 11 შვილს!

– დიახ, 11 შვილს და, ამ კიბოს რომ არ შეეშალა ხელი, კიდევ დავამატებდი. ახლა 1 წელი არ შეიძლება და მერე კიდევ გავმრავლდები! მთავრობა არ უწყობს ხალხს ხელს, რომ გამრავლდნენ, დაიცალა ქვეყანა, 3 მილიონიც აღარ ვართ!

ავსტრიაში გავიარე და სახელმწიფო სამსახურების ავტოსადგომებზე მხოლოდ ველოსიპედები იდგა. დეპუტატებიც ველოსიპედებით დადიან. ჩვენთან კი მხოლოდ შავ-შავი “ჯიპები” დგას.

ვერასოდეს მივაღწევთ მათ დონეს, თუ ამ მათხოვარ მინისტრებს პასუხს არ მოვთხოვთ! 20 წელია საქართველოდან არ გავსულვარ, რადგან რამდენჯერაც ვიყავი და ვნახე, იქ რა დონეა ცხოვრების, გული მომიკვდა!

მინდა, ბიძინას მივმართო: გაანებე, ბატონო ბიძინა, “ტრიუკებს” თავი და გვერდში დაიყენე ისეთი ადამიანები, რომლებიც საქმეს გააკეთებენ და არა – ქურდები და მამაძაღლები. თუ არ შეუძლია ამის გაკეთება, მიბრძანდეს და აკეთოს ის ქველმოქმედება, რასაც მანამდე აკეთებდა და ამის გამო მადლობას კიდევ ვეტყვი.

ჩემთვის ასევე დიდი სტრესი იყო თბილისის 2015 წლის წყალდიდობა, რომელმაც ცხოველთა თავშესაფარი დამინგრია. 10 მურა დათვი დამეხრჩო და 300-ზე მეტი ძაღლიდან მხოლოდ 50-მდე გადავარჩინეთ. რაც ყველაზე გულდასაწყვეტია, თავშესაფრის 2 თანამშრომელიც დაიღუპა. ჩემი სახლი, ოფისი, ყველაფერი დაიტბორა და განადგურდა. კიდევ ნულზე დავჯექი, ისევ ნულიდან დავიწყე ყველაფერი და დღეს თანამედროვე სტანდარტების ცხოველთა თავშესაფარი მაქვს. ჩემი შემოსავლის დიდი ნაწილი სწორედ ამ ცხოველების დახმარებაში იხარჯება.

ეტყობა, ღმერთი ძლიერებს უწყობს ასეთ განსაცდელებს, რომ მერე ისევ ფეხზე დადგნენ, თორემ სუსტი ისედაც მთელი ცხოვრება დახოხავს. კიბოს აუცილებლად დავამარცხებ, დედას ვუტირებ და მერე ამათ მივხედავ! უკან დახევის უფლება არ მაქვს, უამრავი საქმე მაქვს გასაკეთებელი და თან მინდა, ჩემი ქვეყანა აყვავებული ვნახო და მერე წავიდე იმქვეყნად, თორემ სიკვდილის შიში კი არ მაქვს!

– ავსტრიაში მარტო წახვედით?

– არა, ჩემი სამი შვილის დედა, ანი სუჯაშვილი მახლდა. ჩვენი შვილებიც წავიყვანეთ. ჩემი ყველა შვილის დედას პატივს ვცემ და მიყვარს. ამ მძიმე მომენტში ყველასგან მხარდაჭერას ვგრძნობდი. ერთი ეგ არის, ჩემი შვილების დედების სახელები მავიწყდება, ამიტომ არ ჩამოვთვლი, თორემ, რომელიმე რომ გამომრჩეს, ეწყინება. არადა კიბოს ბრალია, ჩემი – არა!

ავსტრიელმა ექიმმა რომ გაიგო, 11 შვილი მყავდა, მკითხა, სახელები თუ გახსოვსო. ვუთხარი, ახლა ისე ვარ, ჩემი სახელი არ მახსოვს და ნამდვილად ვერ გავიხსენებ, მაგრამ ის კი ვიცი, რომ 10 ბიჭია და 1 გოგო-მეთქი.

შვილებს ვეუბნები, ჯობია, ერთი გულისსწორი ჰყავდეთ და მისგან გააჩინონ ბევრი შვილი, ვიდრე სხვადასხვისგან. ჩემი შვილების დედებს შეურაცხყოფას არ ვაყენებ, მაგრამ ასე ჯობია.

– რამ მიგიყვანათ ამ დასკვნამდე?

– რა ჯობია, ცოლს და ყველა შვილს რომ ჩასვამ მანქანაში და შემოივლი ქვეყანას?! ყველა შვილი ერთად ვერ დამყავს. 11 შვილს და 5 დედას ერთად ხომ ვერ წაიყვან?! ერთს რომ მიაქცევ ყურადღებას, შეიძლება მეორეს ეწყინოს.

– ერთად ყოფნაც არ მოუნდებათ ალბათ.

– არ მოუნდებათ. ამიტომაც, როცა ერთი ქალისგან გყავს შვილები, ჩასვამ ყველას და შემოივლი ქვეყანას. ჩემი ქვეყნის ყველა კუთხე-კუნჭული მიყვარს.

ჩვენი, ყველას მისიაა, ხე დავრგოთ, სახლი ავაშენოთ და სამი შვილი მაინც გავაჩინოთ, რომ ქვეყანა არ განადგურდეს, თორემ 50 წლის მერე რუკიდან გავქრებით. ჩემნაირი ხალხი სჭირდება ქვეყანას, რომ არ გავქრეთ!