გაბრიელ წიკლაური იმ იშვიათი შეფების რიგს მიეკუთვნება, ვისთვისაც სამზარეულო მხოლოდ ტექნიკა ან შთაბეჭდილება არ არის, ეს არის მეტყველება, სადაც გემო აზრის გამოხატვის ყველაზე ზუსტი ფორმაა. მას იცნობენ როგორც კულინარს, რომელიც ტრადიციას არ „იმეორებს“, არამედ იკვლევს და ახალ ენაზე გადმოსცემს: ფორმა შეიძლება შეიცვალოს, მაგრამ გემოს „ხმას“ არასდროს აკარგვინებს. მისი მთავარი პრინციპი მარტივია და ამავე დროს რთულად შესასრულებელი: ტრადიცია – როგორც ამბის ძაფი; ინოვაცია – როგორც ამავე ამბის ახალი ფორმა. სწორედ ამ ბალანსმა გახადა მისი თანამედროვე ინტერპრეტაციები ერთდროულად ქართულიც და გლობალურიც.
გაბრიელ წიკლაური ის შეფია, ვინც კონკურენციის მაღალი ტემპერატურა პრაქტიკაში იცის. საქართველოში ერთ-ერთი ყველაზე რეიტინგული კულინარიული შოუს ,,სამზარეულოს ომების“ ამჟამინდელი კულნარიული ექსპერტი და პროდიუსერი თავად იყო ამავე შოუს პირველი სეზონის ფინალისტი. მეორე სეზონიდან კი არხისა და გადაცემის ფროდაქშენის გადაწყვეტილებით, სწორედ ის გახდა ადამიანი, რომელიც კონკურსანტების შერჩევასა და თითოეული მათგანის მენტორობას ჩაუდგა სათავეში.
აუცილებლად და სიამაყით უნდა აღინიშნოს, რომ Bocuse d’Or – მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ კულინარიულ ჩემპიონატად მიჩნეული კონკურსში მან ვერცხლის მედალი 22 წლის ასაკში აიღო და ასე გახდა კონკურსის ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა პრიზიორი. ასაკში, როცა უმეტესობა ჯერ კიდევ „საკუთარ ხმას“ ეძებს, ის კი უკვე დიდ სცენაზე ამბობდა თავის სათქმელს. ზუსტად ამიტომაცაა სიმბოლური, რომ გაბრიელის არის „სამზარეულოს ომების“ კულინარიული ექსპერტი და პროდიუსერი პირველი სეზონიდან – შოუში, სადაც გამარჯვებას საბოლოოდ მხოლოდ გემო წყვეტს.
-თქვენ „სამზარეულოს ომების“ პირველ სეზონში ფინალისტი იყავით, ხოლო მეორე სეზონიდან არხის პროდაქშენის გადაწყვეტილებით, ამავე პროექტის კულინარიული ექსპერტი და კულინარიული პროდიუსერი. რა იყო გარდამტეხი მომენტი, რომელმაც კონკურსანტის როლი პასუხისმგებლობით დატვირთულ პროფესიულ პოზიციად -ექსპერტისა და პროდიუსერის როლად გადააქცია? და როგორ შეცვალა ამან თქვენი ხედვა შოუს მიმართ?
-პირველ სეზონში, როგორც ფინალისტმა, შოუ „შიგნიდან“ ვიგრძენი დროის წნეხი, შეცდომის ფასი, კამერის ენერგია და ის ემოციური ციკლი, როცა იდეა წამებში ან ყალიბდება, ან იშლება. სწორედ იქ დავინახე მთავარი: კონკურსს შეუძლია იყოს უბრალოდ სანახაობა, მაგრამ შეუძლია იქცეს პროფესიის რეალურ გამოცდადაც, თუ სწორად დაიგეგმა პირობები, დავალებები და შეფასების სისტემა.
მეორე სეზონიდან, როცა არხის პროდაქშენის გადაწყვეტილებით კულინარიული ექსპერტისა და პროდიუსერის როლში გადავედი, ჩემთვის მთავარი პასუხისმგებლობა გახდა ერთი რამ: სამართლიანობა და მაღალი სტანდარტი. ეს ნიშნავს, რომ კასტინგიდანვე ბევრ ფაქტორს ვაქცევთ ყურადღებას, კონკურსანტის შერჩევის პროცესში, ხოლო ეპიზოდებში დავალებების არქიტექტურა ისე ვაშენებთ, რომ მონაწილეს მისცეს შანსი გამოავლინოს ხელწერა და შესაძლებლობები.
კონკურსანტი როცა ხარ, გინდა მოიგო კონკრეტული დღე. როცა ექსპერტი და პროდიუსერი ხარ, შენი მიზანია, რომ შოუს ყოველ ეპიზოდში მაყურებელმა დაინახოს: აქ გამარჯვება არ წყდება ხმაურით – აქ წყვეტს გემო, პროცესი და პროფესიონალიზმი. სწორედ ამიტომ, ჩემი როლი არის არა მონაწილეების „გადარჩენა“, არამედ გარემოს შექმნა, სადაც მათი ნამდვილი დონე გამოჩნდება მკაფიო წესებით, მკაცრი მაგრამ სამართლიანი კრიტერიუმებით და კულინარიის მიმართ პატივისცემით.
-რა იყო ამ შოუს თავდაპირველი მიზანი და როგორ ფიქრობთ ამ მიზანს მიაღწიეთ ?
-მიზანი ძალიან კონკრეტული იყო: მაყურებელს დაენახა, რომ კულინარია „ერთჯერადი ბედნიერება“ არ არის – ეს არის პროფესია, სადაც გემო, ტექნიკა, დრო, პასუხისმგებლობა და წესრიგი ერთ სისტემად მუშაობს. მე მინდოდა, რომ შოუ ყოფილიყო არა მხოლოდ კონკურსი, არამედ ყველა ეტაპი, რაც რეალურად სამზარეულოში ხდება: როგორ იბადება კერძი რეალურ პირობებში, როცა დრო შეზღუდულია, შეცდომებს უშვებ, პარალელურად მაინც უნდა დაიჭირო სტანდარტი და არ დაკარგო ემოციური სტაბილურობა.
ასევე შოუს მიზანი იყო კულინარიის, როგორც პროფესიის პოპულარიზაცია, ინტერესის ამაღლება და თამამად შემიძლია ვთქვა,რომ ამ შოუს ეს ძალიან კარგად გამოუვიდა.
-მაყურებელი ზოგჯერ ფიქრობს, რომ ტელეშოუები „დრამას“ ეძებს. თქვენ როგორ ინარჩუნებთ ბალანსს სანახაობასა და პროფესიულ სიზუსტეს შორის?
-დრამა სამზარეულოში ისედაც არსებობს – დრო, წნეხი, პასუხისმგებლობა. ხელოვნური დრამა კი პროფესიის ხარისხს ანგრევს. მნიშვნელოვანია ბალანსი. ანუ: კონკურენცია უნდა იყოს რეალური, კრიტიკა – სამართლიანი, და შედეგი – გემოზე დაფუძნებული. თუ შოუ კარგავს სამზარეულოს სინამდვილეს, მაშინ ის უბრალოდ „შოუ“ რჩება და არა კულინარიის ამბავი.
-როგორც ექსპერტი, რა არის თქვენთვის გამარჯვების ფორმულა?
-სინამდვილეში გამარჯვების ფორმულა არ არსებობს, ან თუ არსებობს ყველასვთის ინდივიდუალურია. თუმცა, არსებობს, რაღაც რის გარეშეც გამარჯვების მოპოვება შეუძლებელია და ეს არის სისუფთავე. ცხადია, მე აქ მხოლოდ სამუშაო ადგილს არ ვგულისხმობ, ვგულისხმობ აზრის სისუფთავეს, გემოს სისუფთავეს, ტექნიკის სისუფთავეს.
გამარჯვება მოდის მაშინ, როცა კერძი ამბობს: „მე ვიცი, ვინ ვარ“. თეფშზე ყველაფერი უნდა ემსახურებოდეს ერთ ისტორიას. თუ კომპონენტები ერთმანეთს ეწინააღმდეგება, გემო ხმას კარგავს.
-რა შეცდომებს უშვებენ კონკურსანტები ყველაზე ხშირად, როცა კამერები ირთვება?
-ორი კლასიკური შეცდომაა: პირველი – ცდილობენ „მეტი“ გააკეთონ, ვიდრე შეუძლიათ. ფიქრობენ, რომ ერთ თეფშზე უნდა დაამტკიცონ ყველაფერი და შედეგად იღებენ ქაოსს.
მეორე – პრიოტიტეტების არასწორი გადანაწილება. დროის დაკარგვა დეტალებზე, როცა ძირითადი არ არის დასრულებული. ჯერ უნდა ააშენო „სახლი“, მერე დაამატო დეკორი.
კამერა ხშირად აიძულებს ადამიანს, აჩქარდეს, მაგრამ პროფესიონალიზმი სწორედ ისაა, რომ აჩქარება იყოს ლოგიკური და თანმიმდევრული.
-როგორც პროდიუსერი, რა არის კულისების ყველაზე რთული ნაწილი, რასაც მაყურებელი ვერ ხედავს?
-სწავლების პროცესი და სამართლიანობის დაცვა. სწავლების პროცესი ძალიან შრომატევადია, თუმცა ჩემთვის ძალიან სასიამოვნო, მიყვარს, როცა საკუთარ გამოცდილებას ვუზიარებ ადამიანებს, ვისაც ეს სფერო უყვართ, აინტერესებთ. ასევე ძალიან მნიშნელოვანია გადაწყვეტილებების მიღების დროს სამართლიანობის დაცვა. იმ პირობებში, სადაც ყველაფერი ცოცხლად ხდება.
სამზარეულო არ არის სტერილური ლაბორატორია, იქ შეიძლება დაგაგვიანდეს მიწოდება, დაგერღვეს ტემპერატურა, რაღაცამ არ იმუშაოს, ვიღაც დაიბნეს, ვიღაცამ ხელი გაიჭრას.
ჩვენი საქმეა, რომ გადაწყვეტილების მიღების დროს მხოლოდ კონკრეტული კრიტერიუმები არსებობდეს და ეს კრიტერიუმები ყოველთვის ერთი და იგივე დარჩეს: იდეა, გემო, ტექნიკა, სისუფთავე, ხარისხი.
–თქვენ მენტორიც ხართ. რა არის ის ერთი რჩევა, რომელსაც კონკურსანტებს ყველაზე ხშირად ეუბნებით?
-სულ ვეუბნები, რომ აუცილებელია -,,სწორი სიჩქარე“. სჯობს. ერთი რამ გააკეთო სწორად და ბოლომდე, ვიდრე ხუთი რამ – ნახევრად. და მეორე: „გემო წინ, ეგო უკან.“ სამზარეულოში გამარჯვება იქ იწყება, სადაც ადამიანი მზადაა, აღიაროს შეცდომა და სწრაფად გამოასწოროს.
-შოუს რამდენიმე სეზონის შემდეგ, როგორ შეიცვალა კულინარიული კულტურა კონკურსანტებში? რას ხედავთ ახალ თაობაში?
-ვხედავ ბევრად მეტ ინფორმირებულობას . ტექნიკას სწავლობენ სწრაფად, ბევრს უყურებენ, ბევრს კითხულობენ. მთავარია ინდივიდუალიზმი შეინარჩუნონ.
-ბოლოს, თქვენთვის რას ნიშნავს „სამზარეულოს ომები“ დღეს და რა გინდათ, რომ მაყურებელმა ყოველი ეპიზოდის შემდეგ თან გაიყოლოს?
-დღეს ეს შოუ ჩემთვის არის დიალოგი პროფესიისა და მაყურებლის შორის. მინდა, რომ ყოველი ეპიზოდის შემდეგ ადამიანმა გაიყოლოს ერთი განცდა: კულინარია არის პატიოსნება – ინგრედიენტის მიმართ, დროის მიმართ, გუნდის მიმართ და სტუმრის მიმართ.
და თუ მაყურებელი დაინახავს, რომ კარგი კერძი არ არის „ეფექტი“, არამედ, შრომა და გემოს ხმა , მაშინ შოუს მთავარი მისია შესრულებულია.