ლიანა ჩოფლიანი: ,,შემოგრიალდა ეზოში ჯიპი, გადმოვიდა ბრილიანტებში ჩამჯდარი ორი ქალი…”

ლიანა ჩოფლიანი: ,,შემოგრიალდა ეზოში ჯიპი, გადმოვიდა ბრილიანტებში ჩამჯდარი ორი ქალი..."ლიანა ჩოფლიანი დიდ დიღომში, მოხუცებულთა სახლის ბინადრებზე ,,გზასთან” ყვება ისტორიებს, რომლებიც ალბათ ბევრ ადამიანს დააფიქრებს.

ლიანა ჩოფლიანი:

-ახლა აქ სულ 45 კაცი ცხოვრობს, როგორც აფხაზეთიდან დევნილები, ისე მოხუცები საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან. ასევე, რამდენიმე ახალგაზრდაც მყავს, რომელსაც ხელშეწყობა სჭირდება: ერთი ფერადკანიანი პასტორის შვილი აფრიკიდანაა, მეორე ახალგაზრდა ფოთიდან – მას 9 დედმამიშვილი ჰყავს და მამამისს არ აქვს საშუალება, სტუდენტს ბინა თბილისში უქირავოს, ხოლო მესამე სტუდენტი ხევსურეთიდანაა.
– ყველაზე ხანდაზმული რა ხნისაა?
– სხვადასხვა ასაკის არიან: 90, 86, 83 წლისები და უმცროსებიც. რამდენიმე ბავშვობიდან აქ ცხოვრობს, წლების წინ სხვადასხვა დაავადება აქვთ გადატანილი და გონებრივად შეზღუდულები არიან.
– მომართვა როგორ ხდება? ხშირად მოჰყავთ შვილებს მშობლები?
– საუბედუროდ, ასეა. რუსეთში ვსწავლობდი, სამედიცინო ინსტიტუტის სტუდენტები მოხუცთა თავშესაფრებსა და ბავშვთა სახლებში დავყავდით. თავს ვიწონებდი, ჩვენთან, საქართველოში მოხუცებს თავშესაფარში არავინ აბარებს-მეთქი. წინაპრებს ხომ ჩვენთან ყოველთვის დიდი პატივით ვექცეოდით. ახლა კი… მაგიდაზე 3 განცხადება მაქვს შესახლების თაობაზე, რომლებიც თებერვლის თვეშია შემოსული.

ერთხელ შემოგრიალდა ეზოში დიდი ჯიპი, გადმოვიდა ოქროსა და ბრილიანტებში ,,ჩამჯდარი” ორი ქალბატონი, დაათვალიერეს თავშესაფარი და მითხრეს, ისე მოგვწონს თქვენთან, მამიდას შემოსახლება გვინდაო. ვკითხე, სად ცხოვრობდა მამიდა აქამდე? აღმოჩნდა რომ აქვე, დიდ დიღომში.

ერთ-ერთი ქალბატონის ქალიშვილისთვის ბინა დაუტოვებია, მაგრამ, – ჩემი გოგო გათხოვდა და აბა, რომელ სიძეს უნდა სიდედრის მამიდა სახლშიო?! ასეთი შემთხვევები ბევრია. ცალკე უბედურებაა ბანკები და კაზინოები. ბანკების ვალის გამო ბევრი დარჩა უბინაოდ, ბევრიც კაზინოში თამაშობს და კოტრდება. არის შემთხვევები, როცა საზღვარგარეთ მიდიან და შვილი მშობელს თბილისში ტოვებს.
– თქვენი დაკვირვებით, ყველაზე ხშირად ვინ მოგმართავენ: ისინი, ვისაც ფინანსური შესაძლებლობა აქვს ასაკოვანი ოჯახი წევრი თავისთან ჰყავდეს და მასზე იზრუნოს, თუ ისინი, ვისაც რეალურად არ აქვს ლუკმაპური, საცხოვრებელი ფართობი და იძულებულია, მშობელი აქ მოიყვანოს?
– როგორ გითხრათ?! ადამიანებზე კარგი წარმოდგენა მაქვს და მაინც ვფიქრობ, რომ ყველას გაჭირვება აიძულებს, ასეთი ნაბიჯი გადადგას… რამდენიმე მაგალითს გეტყვით: გვყავს ერთი, დიაბეტიანი, თან მხედველობის პრობლემები აქვს. ოჩამჩირედან დევნილია, შვილი გარდაეცვალა, რძალი და შვილიშვილები კიევში ცხოვრობენ; მეორეს ქმარი და მული სახლში ცოცხლად დაუწვეს, შვილი დაეღუპა, არავინ დარჩა და ჩვენთან ცხოვრობს; მესამეს შვილიც აფხაზეთის ომში დაიღუპა, თუმცა მეორე შვილი – ქალიშვილი და სიძე ჰყავს ბათუმში. პენსიაც კარგი აქვს, როგორც ოჯახის მარჩენალის დამკარგველს, მაგრამ მაინც აქ მოიყვანეს. ერთი ოჯახიდან სამი წევრი გვყავს: ბებია, მისი შვილი და შვილიშვილი. აქედან გამომდინარე შეიძლება ითქვას, რომ ორივე შემთხვევა თანაბრადაა.
ანა კალანდაძე, გზა

დატოვეთ თქვენი კომენტარი

...

ახალი დამატებული

sarkenews.ge © 2017-2019